Ik durf te wedden dat je AI verkeerd gebruikt.
Niet omdat je er slecht in bent. Maar omdat je het te laat inzet.
En dat is een gemiste kans.
Het probleem met netjes
Stel je ontwikkelt een leertraject. Je steekt er uren werk in want ja, een goed uur e-learning schud je niet zomaar uit je mouw. Het ziet er netjes uit. De structuur klopt. De teksten zijn helder.
Maar het doet niets.
Het resoneert niet. Deelnemers klikken erdoorheen. De kennis beklijft niet. En jij snapt niet waarom, want het was toch goed?
Het probleem is bijna nooit de kwaliteit van de content. Het probleem is de aansluiting. Bij de doelgroep. Bij de organisatie. Bij hoe mensen écht werken op een doorsnee dinsdag.
En dat had je aan het begin moeten onderzoeken. Niet aan het einde. Of gewoon niet.
Waar de magie zit
De meeste mensen gebruiken AI om content te schrijven. Dat is het einde van het proces.
Maar de magie zit aan het begin.
Voordat ik ook maar één woord schrijf, doe ik vier dingen met AI die de meeste mensen overslaan.
De doelgroep laten spelen. Ik laat AI meelopen als die medewerker. Wat doet die ’s ochtends? Waar loopt die tegenaan? Wat vindt die irritant aan trainingen? Welke aannames neemt die mee de leerruimte in? Die context krijg je niet uit een functieprofiel. Maar je krijgt hem wel als je AI de juiste vragen stelt.
Weerstand simuleren. “Reageer als een sceptische deelnemer op deze inhoud.” “Wat snap je niet?” “Wat geloof je niet?” Die feedback is harder dan welke reviewronde ook en je krijgt hem voordat je ook maar één module hebt gebouwd.
De transfervraag stellen. Niet “hoe leg ik dit uit” maar “wat moet iemand na dit traject anders doen?” Dat klinkt als een klein verschil. Het is het niet. Het verschil tussen informatie overdragen en gedrag veranderen zit precies in die vraag.
Tegenstrijdigheden opsporen. Zit er spanning tussen wat de organisatie zegt te willen en wat de praktijk vraagt? AI pikt dat op als je het goed bevraagt. En die spanning is precies de plek waar leertrajecten stranden.
Dan pas ga ik schrijven
Als die basis klopt, dan pas open ik een leeg document.
Outlines maken. Werkvormen zoeken die passen bij díé specifieke doelgroep. Scenarios bouwen die herkenbaar zijn. En dan werkt het ook.
Niet omdat AI het heeft gemaakt. Maar omdat jij en ik hebben nagedacht over “voor wie?” Aan het begin. Waar die vraag thuishoort.
AI is geen schrijfmachine. Het is een denkpartner. Maar alleen als je hem vroeg genoeg aan tafel uitnodigt.
